پست اول، "معرفی نامه"

به نام ایزد پاک، پروردگار ایران و ایرانی

 

 

حسب حالی ننوشتی و شد ایامی چند                              محرمی کو که فرستم به تو پیغامی چند

ما بدان مقصد عالی نتوانیم رسید                                      هم مگر پیش نهد لطف شما گامی چند

چون می از خم به سبو رفت و گل افکند نقاب                          فرصت عیش نگه دار و بزن جامی چند

قند آمیخته با گل نه علاج دل ماست                                      بوسه‌ای چند برآمیز به دشنامی چند

زاهد از کوچه رندان به سلامت بگذر                                           تا خرابت نکند صحبت بدنامی چند

عیب می جمله چو گفتی هنرش نیز بگو                                نفی حکمت مکن از بهر دل عامی چند

ای گدایان خرابات خدا یار شماست                                            چشم انعام مدارید ز انعامی چند

پیر میخانه چه خوش گفت به دردی کش خویش                       که مگو حال دل سوخته با خامی چند

حافظ از شوق رخ مهر فروغ تو بسوخت                                     کامگارا نظری کن سوی ناکامی چند

 

 

در کتب لغت درباره ی "حسب حال" گفته شده: "حسب حال گزارش صمیمانه و صادقانه ی نویسنده است از زندگی، حالات، احساسات و خاطرات خویش." و نیز در تعریف دیگری آمده: "حسب حال شرح حال زندگی نویسنده است به قلم خودش و بهترین راه برای آگاهی یافتن از زندگی و اندیشه های او."

این وبلاگ نیز تقریبا از این قاعده مستثنا نیست. "دانای کل" پرداخت خاطرات، دغدغه ها و احوال من، یاران و روزگار رو به عهده داره و پرداخت های عاشقانه ی دلم توسط "اسیر" صورت می گیره.

پس از این که مجبور شدم وبلاگ قبلیم رو ترک کنم، این مکان رو برای در میان گذاشتن ذهنیات، درونیات و نگاه های خودم به اطراف، با عده ای دوستان خوب، انتخاب کردم. امیدوارم هیچ وقت هیچ، گفتن حق و صواب رو فراموش نکنم. نیز مثل گذشته در به روی هر نقد و نظری کاملا باز هست. فقط تنها فرق این وبلاگ با وبلاگ قبلیم که فرق عمده و مهمی به حساب میاد اینه که این جا تنها هستم. و دلیل این که چرا از 7 اسفند (آخرین پست وبلاگ قبلی) تا امروز،15 فروردین برای وبلاگ جدید صبر کردم، چیزی نیست جز این که امروز عزیزترین روز زندگیمه، روزی فراموش نشدنی با خاطراتی شیرین و فراموش نشدنی، روزی عزیز که بعدها بیشتر بهش خواهم پرداخت.

و در پایان یک شعر تقدیم به او که این روز رو با همه ی زیبایی هاش به من هدیه کرد؛

 

 

برای تو چه ساده بودم نشسته بر سر راه

         که با ورود خودت جان تازه ام دادی

برای تو ایستادم که دل به من دادی

برای تو که به قلب تیره و سیهم

        ز اوج جان خودت روشنی فزون دادی

برای تو که از لعل آبدار لبت

        به سان ساقی جنات، جرعه ها دادی

برای تو مردم، زیستم، شوریدم

برای تو که با شوخ غمزه های شیرینت

        نبود وجود مرا جاودانگی دادی

کنون به یاد تو من اشک میریزم

به یاد احساس های بی کرانه ی تو

به یاد خاطرات بس گذشته و دور

به یاد حرف های صادقانه ی تو

به یاد روزها که با تو بگذشتند

به یاد شام های عاشقانه ی تو

دگر برای تو، فقط تو اشک خواهم ریخت

                                                  که رفتی و جاودانه ترین ویرانگی ها را

                                                                                                   نصیب دل بی قرار من کردی

چه بی کران زیباست     اگر تو بازآیی

                                               و روی من چه پری وار          

                                                                           آغوشت را           دوباره بگشایی!!!

 

 

به امید وقتی دیگر..

آزاد و پایدار باد ایران و ایرانی