ترس!!!

برای او که آرزو می کردم خواننده شعرم باشد

«راستی شعر مرا می خواند؟»

شاید سکوت مرا ترسی ز رفتن تو بود

                      ترسی به غایت تهدید،               

                                                   آه!              

رفتم چه زود.

    تا رفتن تو را           _ با دیده ای روان _         نابودتر کنم.

    تا گر به روی من       _ از جبر روزگار _       بستی تو چشم

                                                          چشمان جاری و پوشیده ی تو را    

                                                                                                      نه من       

                                                                                                               ناگه نگه کنم.

    تا گر همان مدام سایه شد و تابید نور غم       

                                                   _ بی آن که فهم من غروب را حس کند _

                                                                                      سوزان فراق تو را         گریان به سر کنم.

شاید سکوت مرا ترسی ز رفتن تو بود

                       ترسی زیاد و تر، درون چشمان بی دلم

                                             از فرقت هراسناک و تیره ی     روزان روی تو      شب های موی تو

                       ترسی که بی سبب مرا _ از وقت دیدنت _

                                             ترساند هردم از                     هجر سبوی تو

آری؛ سکوت مرا ترسی ز رفتن تو بود!

ور این چنین نبود و مرا ترسی نمی ربود

                             بی شک چگونه قلب خراب و مست و اسیر من

                                                                                  رخسار بی مثال و کمان ابروی تو را

                                                                                                                     لایق به دیده بود؟!

ای کاش قلب من اینسان در هجر قلب تو

                                                     غرقه به خون نبود!!

 

3 بامداد    شنبه 25/فروردین/1386

انتظار

برای او که هر شب در آیینه ی آسمان، دیدارش را به نظاره می نشینم؛

 

هر طلوعی به غروب اندیشم

تا تو بازآیی و این تنگِ دلم بگشایی

             و مرا ساغری از عشوه ی جانانه دهی

             و زلعل لب خویش            عمر نابود مرا          ابدیت بخشی

             و سراپا تو یقینم سازی

                                          که دگر تا پایان              زهر هجران تو را من نچشم

 

آه  معشوقه ی من!!

                          تو بگو می شنوی   ضجه های دل ویران مرا ؟!

همه دم منتظرم بازآیی...